De Profundis. Ik blijf het een van de beter gelukte groepsnamen vinden uit de vaderlandse popgeschiedenis. Maar door totaal ontwrichte en niet te ontrafelen connotaties met all things doom & gloom, metal, hopen mascara en piercings lieten lijkdienst en koffietafel niet echt lang op zich wachten. Uit de as verrees algauw het lekkerder bekkende Flexa Lyndo, dat met 'Slow Club' ondertussen aan de tweede full cd toe is. Op het visitekaartje staat in gouden lettertjes 'het betere Belgische werk'. Zo mag "Grand jumble army", sans la moindre hésitation, naast het allerbeste uit de Sonic Youth-galerij gaan staan, zonder dat enig schaamrood de wangen hoeft te kleuren. En er volgt nog meer fraais, met slechts nu en dan een dipje. Les Namurois kennen hun plaats in dit bestel en durven zichzelf daardoor wat minder au sérieux nemen dan de New Yorkse vaandeldragers. Wat volgt is dan ook eerder een Sonic Youth Light versie. En dat is geen 'VTM-versie', verre van. De onstuitbare creativiteit en beheerste chaos ontbolsteren zich hier in alternatief rockgeweld, maar dan luchtiger, poppiër en meer laid-back. Afgesmaakt met Bodsons heldere stem (inclusief licht hoorbare Franse tongval), hemels gierende gitaren en de gepaste dosis violen en synths. Als u al enige tijd van plan was op positieve wijze een bijdrage te leveren aan een muzikaal en sociaal verantwoorde Noord-Zuid transfer, dan is de aanschaf van 'Slow Club' hiertoe een uitgelezen kans. Een gratis DVD zal uw deel zijn!