Migala, de groep die Spanje op de postrock-kaart gezet heeft, is een stille dood gestorven. Bloemen noch kransen. Met hun ingenieuze mengeling van experiment en accordeonwalsjes, duistere barok en epische subtiliteit laten ze in mijn cd-collectie vijf genrebepalende en nog steeds fonkelende releases achter. En een gapende wonde in m'n hart. En net daarin wordt iets te veel zout gestrooid door Num9 - het soloproject van Migala gitarist Coque Yturriaga - wat al te nadrukkelijk als opvolger van Migala naar voor te schuiven. Laat u niks wijsmaken. Num9 heeft net zo veel met Migala te maken als de solocarrière van Ringo Starr met die van The Beatles. Wie het echt wil, mag Num9 een uitloper noemen van Emak Bakia, een Migala nevenproject dat aangenaam twijfelt tussen warme folkrock en koele beeps en bleeps. In Num9 wordt de minimalistische en vervreemdende elektronische ondertoon meer in de verf gezet, maar de folkkleuren worden onbeschroomd de deur gewezen ten voordele van een postmoderne en uiterst dansbare variant van zoete synthpoplekkernijen. Ik kan u verzekeren: als Migala-fan is het aanvankelijk even schrikken. Maar na de ongemakkelijk aanvoelende kennismakingsronde staan de songs, opgetrokken uit groovy baslijnen, lome beats, in synthesizer gedrenkte maar licht ontvlambare melodietjes, uit hun context gerukte spoken word-samples en dromerige gitaarmotiefjes meer dan hun mannetje. Waar ik echter helemaal op afknap is Coque Yturriaga's vocale bijdrage. Met z'n slome stemgeluid debiteert hij zijn teksten in een tenenkrullend Engels, als was hij een derde Pet Shop Boy met de toonvastheid van een minder geïnspireerde Moby. Het album heeft daardoor al eens de frisheid van een Spanjaard op het middaguur. Neen, de toekomst van deze Num9 is ongetwijfeld te vinden in de meer geïnspireerde maar atmosferisch gestoorde soundcollages waarin broze elektronische opstootjes eigenzinnig te keer mogen gaan, zoals in het knappe maar te korte "Poema De La Resistencia". Maar voorlopig glinstert deze Num9-glimworm maar flauwtjes in het zwarte gat dat Migala nagelaten heeft...