Tenzij U de voorbije decennia ergens in een donker hol heeft vertoefd, hoeven we de man nog nauwelijks aan U voor te stellen. Los van zijn rol als pedaalstampende weirdo met een fixatie voor Amerikaanse indie-rock ten tijde van Blur, heeft de man de voorbije jaren echter een respectabele solo carrière uitgebouwd. Terwijl zijn eerste platen schommelden tussen post-punk uitbarstingen en melancholische folk, kiest hij er andermaal voor zijn innerlijke folkie liefdevol te omarmen en de boter te halen bij de fingerpicking style van Britse folkiconen als Davy Graham en Bert Jansch . Met long time Blur producer Stephen Street achter de knoppen krijgen we zowaar een heuse conceptplaat voorgeschoteld., al zou je dit op het eerste zicht niet merken. Coxon’s subtiel gitaarspel, inclusief hypnotische drone, tijdens openingtrack "Look Into The Light" doet denken aan Nick Drake’s "Cello Song" en de toon voor een meeslepend album lijkt gezet. Ook het zachtjes kabbelende "This House" gaat er nog makkelijk in en raakt zowaar een melancholische snaar bij ondergetekende. Dat Coxon’s stem aanvankelijk wat breekbaar en nasaal overkomt, kan op dit moment nog met de mantel der liefde worden bedekt. Nadat de plaat echter wat verzinkt in repetitieve en eendimensionale slaperige folk, worden we plots minder tolerant en wordt matig enthousiast gereageerd telkens de man de keel openzet. Pas op, zijn fingerpicking is impeckable, de occasionele noise uitbarstingen worden goed gesmaakt, "Dead Bees" grooved als een motherf*er en het moment waarop de skiffle invalt op "Sorrow’s Army" zorgt voor een welgemeende Jiehaw!, maar in het algemeen schiet deze plaat zijn doel ietwat voorbij. Wie dezer dagen een Coxon in topvorm wil horen, koopt naar mijn bescheiden mening best een ticketje voor ‘No Distance Left To Run’ en laat deze trip down melancholy road beter wat links liggen.