Als er in de laatste tien jaar een muzikaal marketingconcept bewezen heeft effectief te zijn, dan is het dat achter Gorillaz wel. Niet alleen de tekenfilmfiguurtjes die de band een virtueel tintje gaven - ook al kent zowat iedereen de stichtende leden -, waren een vondst zonder weerga, ook het uitgewerkte verhaal erachter, de merchandizing errond, de vele manieren om weer wat heisa rond een nieuwe release te creëren en de vele gastmuzikanten op elk album stonden garant voor een succesverhaal dat zijns gelijke het voorbije decennium nauwelijks kende. En dan spreken we nog niet over de muziek, want net als Gnarls Barkley tekent Gorillaz voor een aanstekelijke fusie van stijlen en invloeden. 'Plastic Beach' heeft op dat vlak de lat hoger gelegd dan ooit tevoren. De plaat is moeilijker, melodischer, orchestraler en lichtjes onbereikbaarder dan zijn voorgangers, maar net daardoor zoveel boeiender. Wellicht was het ook een wel berekende zet om op het internet al flardjes clips te verspreiden voor de officiële release: kwestie van goed vertrouwd te zijn met het album voor we het helemaal moesten verteren. Single "Stylo" was de tweede berekende zet: een hypnotiserende beat, de lijzige bezwerende stem van Damon Albarn en de krachtige uithalen van Bobby Womack mengen zich tot iets wat weer alleen maar kan worden omschreven als iets typisch Gorillaz. Even typisch is de keuze van de gastvedetten die zoals altijd ruimte laat voor respect voor de oudjes als voor een neus voor wat vernieuwend is. De La Soul, Lou Reed, Mark E. Smith (The Fall), en Snoop Dogg combineren met jong grut als Kano, Yukimi Nagano (Little Dragon) en Bashy is iets wat bijna enkel bij Gorillaz werkt. En voor het verenigen van Oosterse invloeden, orchestrale stukken en keiharde hiphop op een plaat geldt hetzelfde. 'Plastic Beach' sluit de deuren niet echt voor de jongere fans, maar laat vooral toe dat de fans van het eerste uur hebben kunnen meegroeien. Deze derde uit de Gorillaz-saga vormt het beste bewijs dat moderne marketing en nieuwe muziek niet alleen hand in hand kunnen, maar ook kunnen leiden tot een artistiek verantwoord experiment. Dat Albarn dit nog tussen zijn reünietoernee met Blur heeft kunnen fiksen vraagt des te meer respect.