De Zweedse Jenny Wilson weet verdomd goed waarmee ze bezig is. In haar bio omschrijft ze 'Hardships!' als een collectie moderne worksongs opgebouwd rond het thema moederschap. Zelf had ik haar werk niet beter kunnen omschrijven. Het is namelijk te gemakkelijk om Wilson in te delen bij de meer alternatieve vrouwengarde, terwijl ze eerder heel eenvoudige en aanstekelijke popsongs maakt, zij het dat je dat slechts langzamerhand ontdekt. Wilson is in haar meest melodische momenten een verdunde versie van Joss Stone of Beyoncé. Er stroomt wel degelijk liters soul door haar composities, ook al worden ze summier ingekleed. Vaak volstaat een piano of een percussiebatterij om de nummers te stutten. Wilson kruist de eclectische aanpak van Nina Simone met de dictie van Grace Jones, de frivole openheid van Emiliana Torrini met vocale tics van Michael Jackson en vrijheid van de jonge Joni Mitchell met de stembuigingen van Diamanda Galas. Soms gaat ze in haar vocale acrobatie iets te ver, maar altijd houdt ze de toegankelijkheid van haar werk voor ogen. Wilson wandelt zonder verpinken over de dunne koord tussen avant garde en middle of the road en er zijn weinige madammen die haar dat nadoen.