Als Steve Albini de laatste jaren je vaste producer is, als je claimt beïnvloed te zijn door bands als Mudhoney, Sonic Youth en Nirvana, als Bonnie Prince Billy songs met je maakt en als Stella McCartney je muziek gebruikt in de spots voor haar parfumlijn, dan moet er toch wel iets goeds aan je zijn als artiest. De in Amerika residerende Engelse singer/songwriter Emma Louise aka Scout Niblett is deze eer te beurt gevallen, maar gaat op een eigengereide en koppige manier met haar muziek verder. Theatraal is ze misschien een beetje, maar ze drijft op de poëtische zeggingskracht van Patii Smith, de krachtig eenvoudige manier van spelen van The White Stripes en de eenzame mens-mentaliteit van P.J. Harvey. Toen ik trouwens haar zesde cd (deze dus) hoorde, had ik even het gevoel dat ik in 1993 had toen ik voor het eerst 'Rid Of Me' van Harvey hoorde: diezelfde ingehouden kwaadheid, diezelfde scheuten pijn, diezelfde durf walsen je trommelvliezen plat. Een overstuurde gitaar, een flink stel roffelpotten en een microfoon die af en toe in de weg staat: meer heeft Niblett niet nodig om je vlees te schroeien, je ziel te beroeren en je hart te kraken. De verkrampte kreetjes en het wiegende gitaarloopje in "I.B.D." zorgen voor het eerste kippenvelmoment: dit is minimalisme op zijn best. Hekkensluiter "Meet And Greet", een moderne blues met hels drumwerk, is ook een dergelijk hoogtepunt, maar er is meer, veel meer vanwaar dat komt. 'The Calcination Of' is een cd die je met de rug tegen de zetel drukt en je verplicht te luisteren. Sommigen zullen er allicht overacting en gemaakte artisticiteit in horen, maar mijn meug is dit wel.