Met hun debuut ‘Think Before You Can Speak’ maakte Good Shoes al een behoorlijk indruk. We zaten toen in tijden waarin ritsen werden dichtgeritst en de meeste drieminutensongs in het Cockney werden gezongen. Vanuit Londen was het een komen en gaan van postpunkbandjes en dit aan een tempo dat er voor zorgde dat dit hete thema  zacht werd doodgeknepen. Ondertussen zijn we 3 jaar verder en Good Shoes geven met ‘No Hope, No Future’ een duidelijke boodschap aan trendsetters en hokjesdenkers. Val dood met jullie vernieuwingen en krampachtig classificaties. Good Shoes blijven dus trouw aan het je m'en foutisme en hebben - eigenwijs als ze zijn - 10 postpunkdeuntjes van 3 minuten bij mekaar geschreven. De meeste daarvan gaan over tienerangsten met daaraan onlosmakend verbonden het gevecht om de liefde. No Hope, No Future staat voor een half uurtje onrust en bewegingsdrang. “The Way My heart Beats” is geen opwarmer en gaat over de ex van zanger Rhys Jones. Het feit dat het nogal pijnlijk was om uit elkaar te gaan, merk je meermaals verder in de tracklist. Los van het donkere “Everything I Do” blijft zijn hartslag in het rood gaan. De platgetreden punkfunk wordt door Jones en co op een veilige afstand gehouden. Good Shoes mikt eerder op de arrogantie van The Fall en de no nonsense van The Buzzcocks.
‘No Hope, No Future’ is duidelijk een plaat met impact, niet vernieuwend maar wel goed gedaan.