De Germano-formule raakt stilaan op en als er al een reden is, waarom u zolang heeft moeten wachten op de bespreking van deze plaat die dateert van het einde van vorig jaar, dan is dat omdat het een verdomd helse karwei was om deze cd tot het eind te beluisteren. De donkere krochten, waarin Germano al zolang vertoeft, herbergen nog weinig verrassingen, alsof je voor de vijfhonderdste keer de grotten van Han bezoekt en zonder gids of zonder kaart je weg kan vinden. Lisa Germano heeft een schitterende stem voor het inzingen van Bram Stoker-achtige songs, maar ook Dracula gaat na een tijdje op je zenuwen werken. Er is ook iets gekunsteld aan haar muziek, als de moedwil om moeilijk te doen groter is dan de ambitie om een mooie song te schrijven. Platenbaas van Young God Records Michael Gira, was fier dat hij voor de tweede keer Germano op zijn artiestenlijst kon zetten en zwoer dat de muziek van ‘Magic Neigbor’ hem deed denken aan de soundtracks van oude Disney films en van ‘One From The Heart’, de Coppola-film met Crystal Gayle en Tom Waits als muzikale sterren. De vergelijking is er allicht gekomen om marketingwijs de cd een duwtje in de rug te geven, maar ze houdt totaal geen steek. ‘Magnic Neigbor’ is geen romantische cd en eigenlijk zelfs geen goede cd.