Lees ze er maar op na. Alle reviews hebben het over een puike plaat van Brett Anderson, maar met de focus misschien net iets té op de zang in vergelijking met zijn bandwerk bij Suede. Erghm … no offense, maar ging het bij Suede ook al niet net wél over de zang? Je mag Sepultura of Slagerij Van Kampen achter Anderson zetten, zijn zang zal blijven opvallen. En het is fijn zo. Het risico is dan wel meteen dat er automatisch minder aandacht besteed wordt aan de zang, bij luisterbeurt én –o wee maar inderdaad niet ondenkbaar- bij productie. Aaaaah! Bedoelen ze dát misschien? Daar valt iets voor te zeggen. De instrumentatie is schaars, bijwijlen zelfs zo goed als afwezig, zodat beoordelen moeilijker wordt, maar less is more, hoe langer hoe meer tegenwoordig, en de piano doet hier perfect wat ie moet doen, very much zoals bij Roger Eno eigenlijk, come to think of it. “Slow Attack” haalt misschien niet dat onderscheid van Suede dat Julian Plenti eerder dit jaar met zijn (sterk vocale en vocaal sterke) debuutplaat haalde van Interpol. Maar bij Interpol ligt de nadruk dan ook niet zo erg op de zang, hetgeen het makkelijker maakt voor Plenti. Het is donderdag 17 december 2009 als ik dit schrijf, ik zit op de trein die door de eerste sneeuw van deze winter glijdt, ik heb deze Brett Anderson tussen de oren met mijn koptelefoon en het is werkelijk om perfect gelukkig bij te worden. Dat het mijn laatste werkdag is van 2009 helpt misschien ook.