Het begin van het verhaal, zij het niet helemaal: om precies te zijn, was ‘Autobahn’ het vierde Kraftwerk album, na ‘Kraftwerk 1’, ‘Kraftwerk 2’ en ‘Ralf & Florian’ (later voor de duidelijkheid herdoopt tot ‘Kraftwerk 3’), platen die echter slechts de eicel bevatten van het wonder dat zou komen. Ook ‘Autobahn’ is trouwens geen perfecte plaat: daarvoor klinken nummers als “Kometenmelodie 1” of “Morgenstimmung” nog teveel als Spielerei met één been in het universum van Tangerine Dream en aanverwanten. Neen, de reden dat ‘Autobahn’ volkomen terecht de geschiedenis is ingegaan als een bahnbrekend (glimlach hier) werkstuk, heeft alles te maken met het magistrale titelnummer dat hier, in geremasterde versie, de verdiende grandeur krijgt. En waarvan het belang eigenlijk nauwelijks te overschatten valt, zeker als je nagaat met welke beperkte – en technisch onbetrouwbare - middelen de groep dit voor mekaar bracht. De baslijntjes, de naïef-verslavende melodieën, de bijna lachwekkende geluidseffecten, de sweeps die de verschillende bewegingen van deze Wirtschaftswundersymphonie met elkaar verbindt, en daarboven de primitief-poëtische tekst met als wederkerend hoogtepunt de “wir fahren, fahren, fahren auf der Autobahn” mantra... Elk element is, telkens weer, uitgepuurde perfectie. Grappig trivium: de doorbraak in de Engelstalige popwereld had veel te maken met het feit dat het refrein verkeerd begrepen werd als “Fun fun fun auf der Autobahn”. In hedendaagse puberspeak wordt dat vertaald naar “how cool is that?”
Waarmee we meteen bij de essentie beland zijn: met ‘Autobahn’ werd Kraftwerk met voorsprong the coolest band on the planet, bar none. Een mijlpaal. Hebt u ‘m? Een mijlpaal. Ganz komisch.