Ouwe rotten als Slayer hoef je niks meer te leren en al zeker niet hoe je een plaat met een titelsong als ultieme moordwapen op gang beukt. Satan nog aan toe, wat is dit een krachtnummer. Als een tsunami van gloeiend hete lava verschroeit deze song alles wat op zijn weg komt. Het is nu al een klassieker die in het rijtje “Raining Blood”, “Angel Of Death”, “South Of Heaven” en “War Ensemble” thuis hoort. Het leek me dan ook hels moeilijk – zelfs voor Slayer – om het niveau van de opener aan te houden, maar bij track 3 namens “Snuff” is het weer frontaal raak. Ook “Hate Worldwide” en “Public Display of Dismemberment” zijn van hetzelfde kaliber en dan zijn we nog maar bij track zes. Tekstueel mag er dan de voorbije kwarteeuw weinig evolutie geweest zijn bij Slayer – de heilige huisjes en de hebzucht van regeringen allerhande moeten er weer aan geloven en bloed smaakt blijkbaar nog steeds lekkerder dan een frisse pint, maar bon soit – de muziek blijft boeien en in een nummer als “Human Strain” dat wel heel erg downtempo is, zelfs verrassen. Of wat dan te denken van “Americon” waarin een bandje als Green Day pure punkles krijgt. Nee, je hoort van mij geen woord kritiek op deze nieuwe plaat van de machtigste trashband ever. Slayer reigns…in blood!