Het is ooit anders geweest, maar dat we ondertussen met trots mogen blikken op onze Belgische artiesten, is algemene kennis. Dit kan gaan van zeemzoete pop tot zeer eigenzinnig gewriemel en getier. Eén van die absoluut te ontdekken artiesten is Lyenn. Waarschijnlijk wel bekend is dat ondergetekende een Boon heeft voor het rariteitenkabinet, maar met ‘The Jollity Of My Boon Companion’ was enige tijd en vele luisterbeurten noodzakelijk om tot bezinning te komen. Laten we eerlijk zijn, sinds de digitale revolutie is het tijdperk dat men een plaat oneindig beluisterd is niet echt meer van deze tijd, maar toch heeft mijn nochtans wel uitgeruste laser enorm veel werk moeten verzetten voor het verwerken Fred Jaques zijn creaties. Het eerste wat opvalt zijn dat tracks “Wistful Longer” of afsluiter “With Grace Your Temper” zonder meer en zelfs niet zonder enige trots het Belgische antwoord op Eugene Daveke Edwards genoemd mag worden. Gewoon griezelig hoe datzelfde timbre en die van binnenuit komende intensiteit, orenschijnlijk moeiteloos bereikt wordt. Men zou het echter niet verwachten bij een eerste indruk van opener “Forsaken Joy”, waar we eerder een Thom York of Sigor Ros verhaallijn in terugvinden. Onmiddellijk gevolgd door “Holier”, waar Scout Niblet een gericht fashionadvice van een diepdonkere Sandy Dillon krijgt. Tom Waits on acid, indeed! Op minder dan een minuut dertig weet “Daytime” tegelijkertijd te ontroeren, pijnigen en te raken, waar men het niet echt zou verwachten. Het warm Spaans aanvoelende “Kind Of Silent” weet dan weer je nekvel te grijpen om niet meer los te laten. En zo gaat het maar door. “Under Your Skirt” nodigt met zijn beklijvende gypsy gevoel nét niet uit om tot bepaalde inzichten te komen. Geen gedacht wat die jongen op zijn kerfstok heeft, maar op het illustere theekransje “Robert” lijkt dan weer Tante Diamanda Galas uitgenodigd te zijn. Versta ons niet verkeerd, Lyenn is niet zomaar een zoveelste copycat van bovenstaande namedroppings. Integendeel zelfs, Fred slaagt erin om met zijn geheel eigen - bij vlagen creepy en met name - stemgeluid, die weliswaar refereren aan allerlei bovenstaande goodies, het kippenvel over het gehele lichaam in laagjes aan te voeren. Sterker: Ook nog te behouden! Het kan dan ook geen toeval zijn dat bijvoorbeeld Marc Ribot, bijna onmiddellijk het licht hoorde en Fred prompt uitnodigde om in zijn studio in New York te komen opnemen. Dit is één van die eerder zeldzame (Belgische) debuten, die het verdiend om in de eindejaarslijstjes terecht te komen. Zonder meer klasse!