België heeft nu ook zijn Bon Iver, wordt gezegd. Maar is dat zo? Engelachtige singersongwriter-folk zit onmiskenbaar in een hausse, en elke trendy release hoeft al niet meer tegen de showstopper “onbekend is onbemind” op te boksen, maar is ie daarom meteen ook beter dan een plaat die dat voordeel niet heeft? Isbells heeft zoals het kookboek van de boerinnenbond voorschrijft netjes eerst alle ingrediënten verzameld alvorens te beginnen koken, maar slechts enkele nummers springen eruit. Dat zijn “Reunite”, met zijn hemelse melodie en hypnotisch-repetitieve tokkel, met zijn rustpauze en met zijn plotse versnelling en tweede adem, “Time’s Ticking” en “B. B. Chevelle”. De meeste overige songs zijn wel degelijk, maar ruiken af en toe naar bandwagoning, en raken me alvast niet tot in het hart, alhoewel ik MZ11 toch veeleer tot de romantische kneusjes reken dan wel tot de dikhuiden. En laat de pijl van Cupido toch net datgene zijn wat we van dit soort expressie mogen verwachten? Niet elke melodie neemt de juiste toonwending (voor mijn oren), en vele verzen hebben net die ene toon of variatie te veel, tegennatuurlijk voor de eenvoud die inherent moet zijn aan dit soort muziek. Er vallen zeker nog mooie dingen te verwachten van dit Isbells. Maar op hun debuut wegen ze voorlopig nog net iets te licht om alweer een nieuwe Belpop hoerastemming te rechtvaardigen. Als we goed bezig zijn, mag de lat iets hoger. We zijn tenslotte geen Hollanders, die elk jaar per definitie 25% releases van eigen bodem in het eindejaarslijstje rammen. Isbells is absoluut een band om het voordeel te geven. Maar yep, voorlopig dus nog wel even van de twijfel.