Wat een fris jong blaad … euh … plaatje, bedoel ik (sorry, zit net rechttegenover in het oog springend meisjespersoon op de trein). Pretentieloos spelplezier, gedreven maar laid back. Over Hockey, heb ik het dan weer. Sommige tracks, zoals “Work” en “Preacher”, hebben misschien dat net ietsje te weinig om het lijf (nog steeds zoals dat meisjespersoon rechttegenover mij overigens), maar diepgang lijkt niet de bands hoofdbekommernis, en does it have to be, natuurlijk: de globale indruk van “Mind Chaos” is er zeker geen van overbodigheid. Hockey heeft de schwung van een pretpopband, maar speelt echt wel rock pur sang. De attitude mag dan wel die zijn van een Ghosts, One Night Only of Death Cab For Cutie, de sound is die van Cold War Kids en Arctic Monkeys. Wat misschien nog het meest opvalt in deze dagen van electronica is dat Hockey er (weinig of) geen gebruikt. De gitaren zijn wat ze zijn, de riffs zijn naakt en de stem wordt verondersteld de rest te doen. Hockey gooit alle kaarten meteen op tafel. Het werkt. Ben Grubin heeft een stem die door je hoofd blijft spoken, en de muziek sluit aan bij een grote traditie zonder ze als een kip zonder kop na te apen. Chances are dat veel mensen hier evenveel plezier aan gaan beleven als de band (hoorbaar) aan het musiceren zelf. Het is misschien wat vroeg, maar Pukkelpop bandje. Definitely.