Hij maakt het zijn luisteraars niet gemakkelijk, de frontman van het in 2005 fel gehypte Clap Your Hands And Say Yeah. Het valt zelfs te betwijfelen of de echte fans van de band ook gek zullen zijn van wat de zanger hier neerzet. Natuurlijk is er die penetrante en onmiddellijk thuis te wijzen stem van Ounsworth, maar de songs zijn van een andere orde dan het groepswerk dat hij aflevert. Ook dat is dan weer vreemd, wetende dat Ounsworth de belangrijkste songschrijver van Clap Your Hands... is. Het geheim van die andere sfeer/klank/uitstraling is allicht de band aan New Orleans veteranen die achter deze cd zit: George Porter, Jr., Stanton Moore, Robert Walter, Matt Sutton, Mark Mullins, Craig Klein, Greg Hicks, Washboard Chaz, Shannon Powell, John Boute, Al “Carnival Time” Johnson en Meschiya Lake. Deze horde wordt al dan niet in volledige slagorde opgesteld om Ounsworths composities een bevreemdend parcours te laten rijden. Soms is Alec Ounsworth niet meer dan een straatzanger, een 'busker' in de tunnel van de metro, dan weer lijkt hij op te gaan in bombast en experiment. Daardoor is 'Mo Beauty' niet enkel een moeilijk te vatten cd, maar tevens ook een niet zo gemakkelijk te slikken plaat. Omdat mooie momenten worden afgewisseld met grillige zou je kunnen denken aan een voor-ieder-wat-wils-album, maar Ounsworth zwalpt teveel tussen genres om iedereen te kunnen bekoren. Het is maar een tussendoortje, een poging om een ei kwijt te geraken en daardoor kan je mild zijn voor Ounsworth. Er van wakker liggen zou ik niet doen, als ik u was.