Califone is een relatief onbekende band voor menigeen. Toch zitten de jongens uit Chicago als aan hun 9de album en zullen ze er ook niet bekender mee worden. Niettegenstaande er een aantal pareltjes van nummers opstaan. Als je Califone zou moeten beschrijven in een genre, zit je tussen folk en blues, gediend van wat Americana met een intimistisch en donker karakter. Het is moeilijk om je ergens op vast te pinnen, noch in hun instrumentarium als in hun teksten maar ze zijn telke male met vakmanschap gemaakt. Sterke man van de groep is Tim Rutili wiens stem het midden houdt tussen Gordon Downie en een bange Tom Waits.  "All My Friends Are Funeral Singers" is 14 tracks lang met daarop "Funeral Singers". Ongetwijfeld het beste nummer dat aantoont hoe eenvoudig het is met maar enkele gammele instrumenten een prachtlied te maken.  Toch opent het album vrij experimenteel met "Giving Away The Bride", op "Buñuel"  en "Evidence" komt de stem van Rutili naar boven als een bijkomend instrument. Niet de beste zanger maar wel het juiste buikgevoel. "Polish girls" is ritmes bijna een juweel. Califone maakt ten aanzien van Wilco, die andere supergroep uit Chicago, een omgekeerde richting. Ze vermijden hun eigen manifest en gaan voor het leuke conventionaliteit. "All My Friends Are Funeral Singers" zal na de 8 vorige albums zeer lang in mijn player zal blijven hangen.