De Italiaan Riva Starr - moniker van Stefano Miele - schiet met zijn debuut dat nog best te bestempelen is als world house honderdduizend richtingen tegelijk uit. Best sympathiek is zijn poging om wat hij waar dan ook oppikt en wat hem aanstaat zonder onderscheid van hipheid of oubolligheid te verwerken in zijn house grooves. Maar een lijn kan je er niet meer in terugvinden. Ragga, fidget, trance, latin, trance, minimal, Chicago: je komt het allemaal tegen en dan nog het liefst in een zo bizar mogelijk macedoine met andere tegenovergestelde dance stijlen. Van macedoine gesproken, ook zatte bruiloftsmuziek uit de Balkan (in "I Was Drunk") en de zangpartijen van de collectief de was doende vrouwen ("Bulgarian Chicks") zijn een bron van inspiratie. "Black Mama" verwerkt in zijn dance een sample uit de cultfilm '37° Le Matin', terwijl het daaropvolgende "Black Cat, White Cat" op een ragga en trance drijft. Zuid-Amerika wordt dan weer aangedaan in het carnavaleske "Maria' en "Caballeros". Allemaal niet te ernstig nemen. Riva Starr amuseert zich gewoon. Met muziek te maken. Met anderen daarmee te ontregelen, en vooral dan de hokjesdenkers. Voor mij niet gelaten. Al zou ik hem niet promoten - zoals de verzamelaars van de dance snoepjes van de maand dat doen - tot de hoop van 2010. Daarvoor staat er niets, maar dan ook niets, op het album wat langer dan een speedy avond, of een maand hotlists mee gaat.