Gek van eenzaamheid, was Ray Raposa oftewel Castanets geworden tijdens de opnames van zijn vorige album. Dat resulteerde in ‘City Of Refuge’: een aan de waanzin grenzend experiment. Muziek, die je in je eentje ergens in donkere bossen nooit zou durven afspelen. Onherroepelijk duiken er dan beelden op van films als The Blair Witch Project of Evil Dead. Thuis ging het nog wel, maar dan wel met de deuren op slot. ‘Texas Rose, The Thaw & The Beasts’ is van een iets toegankelijker niveau. Deze keer heeft Raposa wel gezelschap mee in de studio genomen. Castanets klinkt voor het eerst als een band. Vele elementen zijn gebleven. De rauwe, ongemakkelijke mooie stem van Rapose. De sfeer donker en onheilspellend. Kijk naar het hoesje en je weet genoeg. De basis folk, vooral country. Maar er kan meer deze keer. “Lucky Old Moon” lijkt van ver zelfs op electropop, en hier en daar merk je invloeden van triphop, over blues tot gothic. Onder andere daardoor, maar ook en vooral om dat het gewoon elf goede nummers zijn, beklijft dit album van begin tot einde. Zoals gezegd het meest hapklare werk van Castanets tot dusver, en daarom ook de perfecte introductie. Ik heb ze altijd al fantastisch gevonden, en met dit vierde album zouden ze wel eens wat fans kunnen bijwinnen. Het strafste is: ze gaan er ook geen mee verliezen. Als dat geen win-winsituatie is, weet ik het ook niet meer.