Amper een jaar na de klasseplaat ‘Station’ slaat Russian Circles alweer toe.  Dit drietal uit Chicago maakt net als de stadsgenoten van Pelican door metal geïnspireerde instrumentale gitaarrock, maar waar Pelican een massief en onverwoestbaar geluid nastreeft, mag er bij Russian Circles – tussen de schaarse ambient-passages door – meer gerockt worden.  De lossere stijl zorgt er ook voor dat de verschillende instrumenten van het trio er beter uitkomen en elk hun eigen cachet aan de nummers kunnen geven.  Bassist Brian Cook (zie ook These Arms Are Snakes)  krijgt de nodige vrijheid om zijn instrument afwisselend als een hobbelende bas, een diepe gitaarpartij of een donderend noise-ritme te laten klinken; de drums zijn droog en strak en zouden het gitaargeluid van Tool of Mastodon met gemak aankunnen; en de gitaarpartijen variëren van delay-sfeerschepperij tot wild kolkende gitaarerupties.  Op zijn best is de groep als ze de achteloze luisteraar in zijn dreigende hol lokt en vervolgens onderwerpt aan auditieve brute kracht.  “Malko” is een gebalde brok energie die het kunnen van de groep het best samenvat: een catchy gitaarlijn zet de toon, maar de bas wordt dreigender en dreigender, de drums vergalloperen zich meer en meer en voor je het weet zit je naar een onwaarschijnlijk hard middenstuk te luisteren; daarna wordt er wat gas teruggenomen, maar het geluid blijft vet en vuil.  In vergelijking met voorganger ‘Station’ is deze ‘Genova’ bovendien gevarieerder in zijn zachtere nummers en daarmee meer een Complete Plaat.  Nee, over Russian Circles hoort u ons niet klagen.