Aan het debuut van Hudson Mohawke is geen touw vast te knopen. Alleen al in dat opzicht is hij nergens beter op zijn plaats dan op het 20jarige Warp-label. Zoals het merendeel van de Warp-artiesten maakt hij onplaatsbare muziek en loopt hij het liefst buiten de lijntjes. Hij doet soms denken aan de funky James Lidell en anders aan de irritante Aphex Twin(-epigonen), om enkel twee uitersten te vernoemen. Hij heeft met Warp het eigenzinnige gemeen, maar ook het artistiekerige anders willen klinken dan de anderen.

Hudson Mohawke maakt alle richtingen uit slingerende tracks die maar nu en dan op hun pootjes terecht komen. Wanneer ze dat niet doen, dan kan je ze situeren in de traditie in de jaren 70 in gang gestoken door Frank Zappa : een anarchistisch en gewild chaotische stroom van sneller uitgevoerde riedels dan je ze kunt verzinnen. Idem de vermenging van hogere en lagere cultuur.

Mohawke is een kind van het games tijdperk. Ik heb het er moeilijk mee, wegens met mijn ongerepte duimen nog nooit in mijn leven ook maar één computer- of ander game gespeeld, tenzij om de jonge jeugd onder mijn dak een paar seconden gedeisd te houden. Ook Prince lonkt meer dan eens schunnig en venijnig om de hoek. Hudson Mohawke's debuut telt - ook weer typisch Warp - geen enkel salonfähige song. Je ondergaat hem als album of haakt af. Bij mij wisselen liefde en afkeer af. Dat is ook positief, dat 'Butter' niemand onverschillig laat. Misschien zal dit over 2 jaar wel een belangrijke plaat in een tegen dan oeverloos uitgemolken subgenre van elektronische muziek blijken geweest te zijn. Nu is het vooral een origineel en interessant album.