Als er behalve Oasis één band is die het Britpop imperium van begin jaren negentig de laatste vijf jaar nog es uit haar coma wist te halen, is het Kasabian. En tegelijk klinken ze toch erg “now”. Sterk. Nog straffer is dat Kasabian, net als (in sommige opzichten) partners-in-crime Kula Shaker, op zijn best herinneringen weet op te roepen aan The Beatles’ fenomenale “Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Zo geschift als Animal Collective wordt het nergens, maar energiebommen als “Vlad The Impaler” bewijzen dat Kasabian evengoed lef heeft, met o.a. het goorste dat met een orgel moet zijn uitgestoken sinds Inspiral Carpets. Kasabian, Armeens voor “slager” en genoemd naar Linda Kasabian, chauffeur van de toenmalig voortvluchtige Charles Manson, heeft natuurlijk ook nog een imago hoog te houden. Op de keper beschouwd is “West Ryder” echter opnieuw op mensenmaat, na de eerdere grootspraak van “Empire”. Veel kans dus dat nu zelfs “softies” annex Britpop fans van pakweg Charlatans of Blur de band in de armen sluiten. Afsluiter “Fire” had bijvoorbeeld evengoed van Tim Burgess kunnen zijn, “Happiness” van Damon Albarn. Kasabian is van vele markten thuis, maar die schijnbare chaos wordt nergens rotzooi. Kasabian is een blijvertje.