Hoewel het zoals altijd ook onder de review staat, wil ik er toch mee openen. Want het zijn inderdaad geen vergissingen: Deastro klinkt als M83, Animal Collective én MGMT samen. Met wat slechte wil zou ik daar nog White Lies, Housemartins en Cut Copy kunnen aan toevoegen, maar u bent wellicht al verward genoeg bent met de eerste drie referenties. Dus laat me misschien eerst even die uitleggen. M83 omdat Deastro op dezelfde weelderige dromerigheid teert als de shoegaze. MGMT (maar dat had evengoed Empire Of The Sun of zelfs Brian Wilson kunnen zijn) voor het typische stemgeluid. Animal Collective voor de bijwijlen geflipte kakafonische orchestratie, zoals in het intermezzo “Rivers Of Life”. Dit gezegd zijnde kunnen we echter niet anders dan verder doen met name dropping. Als we productie en stemgeluid samen beschouwen doet Deastro meer dan eens denken aan Last Shadow Puppets: ijl, glashelder, en karakteristiek warm en oud opgenomen. Of zonder die opnametechniek: als XTC. Voor de unieke mix tussen nu new wave en cabaret kunnen niet anders dan de namen vallen van IAMX en Gavin Friday. In ieder geval: referenties genoeg. En dat allemaal voor een 22-jarige. Ik hoor u denken: Aah! OK, had dat dan eerder gezegd, die gast weet gewoon nog niet goed wat ie wil. Vergis je echter niet, dit is niet z’n eerste plaat. Vóór “Moondagger” verscheen reeds een compilatie van ouder werk opgenomen tussen zijn … twaalfde en tweeëntwintigste. De meeste artiesten hebben na tien jaar hun chef d’oeuvre reeds geworpen. Deastro wordt een naam om te volgen. Wat zeg ik, u moest al bezig zijn.