De omzichtigheid waarmee 'Battle For The Sun' door de gemeenschappelijke schrijvende pers wordt behandeld, wijst erop dat Placebo ondertussen waarschijnlijk te groot is geworden om door serieuze lieden nog te worden aanzien als alternatief. Niemand gewaagt van een miskleun, niemand van een meesterwerk, maar ergens blijft het oordeel tussenin, net als over hun passage op Rock Werchter. Placebo is al beter geweest, luidt het gezamenlijke oordeel, al ben je daar al luisteraar natuurlijk weinig mee. De vraag is altijd hoe geloofwaardig een groep nog is eens ze miljoenen cd's heeft verkocht, maar in het geval van Placebo heeft het succes nooit tot een uitverkoop geleid. Ook niet op het door David Bottrill (Tool, Muse, Silverchair, Remy Zero en dEUS) strak in de hand gehouden zesde album dat eigenlijk grosso modo drie richtingen uitgaat. Op "Kitty Litter", "Battle For The Sun" en "For What It's Worth" komt Placebo voor het eerst in de buurt van een meezingbare hits - op "Kitty Litter" zit zelfs handgeklap -, al moet je je daarbij uiteraard nog altijd geen Jasper Erkens-achtige rock bij voorstellen. Strakke gitaren, tonnen Weldschmerz en de hoge, soms bijna pijnlijke stem van Brian Molko blijven het handelsmerk van Placebo. Richting twee, die het album neemt, is die van het gothische bombast en deze keer worden daar zelfs blazers voor boven gehaald. De derde weg die wordt bewandeld is die van de ballade, al zal je bij het horen van "Julien" en "Happy You're Gone" nu ook niet direct in slaap vallen. 'Battle For The Sun' klinkt niet als een album van bezadigde veertigers en misschien zorgt het jonge geweld van nieuwkomer/drummer Steve Forrest daar ook wel wat voor. Placebo is trouw aan zichzelf, kijkt de wereld struis en zelfverzekerd in de ogen, maar her en der worden sommige fans van het eerste uur hen wat beu. Het ligt echter niet aan de groep zelf.