De witte Amerikaan Diplo (naar de dinosaurus Diplodocus) is vandaag zowat de invloedrijkste producer  van dansmuziek. Zwart klinkende dansmuziek. Nadat hij al een eigen mooie plaat opnam die nogal wat DJ Shadow-invloeden bevatte, stortte hij zich recent diep in de Braziliaanse baile funk. En het was hij die zowat tegelijk de carrières van M.I.A. en Santigold lanceerde, wat meteen de invloeden van assertieve wereldse funk en grime in hun sound helpt verklaren. Met deze plaat onder de stripnaam Major Lazer stort hij zich met evenveel overgave op de agressievere zijde van de Jamaïcaanse dancehall. Hij is niet alleen ; zijn partner in de misdaad, de Londenaar Switch, staat hem terzijde. Samen creëerden ze een fictieve stripfiguur Major Lazer en met z'n drieën slaan ze meteen een geweld(dad)ige deuk in uw verwachtingspatroon.
Dancehall revival noemt men dit overal, maar het is zoveel meer:  reggae, ragga, hiphop, electro, rock. De plaat is in Jamaïca tot stand komen met tal van lokale professionele en amateur-muzikanten. Ze klinkt daarom heel eclectisch. Het meest vertrouwd is "Pon The Floor", een dansbom zoals er dit jaar niet veel gemaakt zijn. Wat ook de stijl is, één woord is op quasi elke track van toepassing : hyperkinetisch. Diplo en Swift lijken wel de ADHD'ers van de dance. Beats, hartslag en zenuwen slaan harder en onregelmatiger dan je dit jaar al had kunnen ondervinden. Dat kan zelfs nu en dan irriteren, want niet altijd zijn de melodische lijnen of zelfs de grooves even geslaagd, of relevant. Ze zijn dat echter wel op meer dan genoeg momenten om onder de indruk te komen van deze snel tot stand gebrachte tijdelijke samenwerkingsvorm. Tempo tempo, da's de rode draad van deze niet altijd even serieus te nemen plaat. Niet dat dit lang zal blijven hangen, maar het is fun zolang het duurt.