Op 1 februari 1995 verdween tekstschrijver en slaggitarist Richey Edwards van The Manic Street Preachers voorgoed, nadat hij - enkele weken daarvoor - een bundeltje met teksten, haikus, tekeningen en notities had doorgegeven aan bassist Nicky Wire. Jarenlang hielden James Dean Bradfield, Wire en drummer Sean Moore het bundeltje opzij, maar toen in november van vorig jaar Edwards officieel vermoedelijk dood werd verklaard, ging de band aan de slag met de teksten van het vroegere bandlid. Dit en het feit dat de covertekening van 'Journal For Plague Lovers' opnieuw een schilderij van Jenny Saville is, doet de kritiek gewagen van een vervolg op het hectische meesterwerk 'The Holy Bible', het laatste album waarbij Edwards betrokken was. Allicht ligt de lat voor The Manics hierdoor te hoog, temeer daar de band ondertussen veel van zijn oorspronkelijke punkmentaliteit heeft geruild voor een melodischere aanpak, maar met behulp van producer Steve Albini wordt hier wel een verdienstelijk stuntje opgevoerd. De teksten van Edwards zijn duidelijk een uitdaging geweest om grilliger structuren en wendingen te verechtvaardigen. The Manics klinken pompeuzer en pretentieuzer dan ze ooit klonken en houden het midden tussen drassige stadionrock en strakke punk. "Jackie Collins Existential Question Time" - met het aanstekelijke Oh Mamy, what's a Sex Pistol refrein - gaat van een powerpop song over in een beukende punksong. "Me And Stephen Hawking" vecht een strijd uit met drie ritmes, "This Joke Sport Severed" is een klassieke rockballad - startend met akoestische gitaar en uitdeinend in grotesk en georchestreerd lawaai -, maar de tekst zit als gegoten op de melodielijn. "Facing Page: Top Left" doet denken aan de hoogdagen van Led Zeppelin, en ook aan het te veel gedraaide "Stairway To Heaven", "Doors Closing Slowly" is U2 in overdrive terwijl "Marlon J.D." echt wel enkele heerlijke punkingrediënten in zich heeft. Afsluiter "William's Last Words", gezongen door Nicky Wire klinkt als Lou Reed in zijn hoogdagen. Grotesk en soms een beetje over the top - met al die samples uit films bijvoorbeeld-, slaagt 'Journal For Plague Lovers' er toch in je van je sokken te blazen.