‘Don’t want to live in the now, don’t want to know what I know’, zo laat zanger-huilebalk Tim Kasher het zevende Cursivealbum met de deur in onze buis van Eustachius vallen. Ondertussen bezorgt Ted Stevens ons middels een magistrale gitaarbeving het soort spontane dansspasmen dat we ook al eens op een deuntje van Brainiac of Les Savy Fav plegen te bezigen. Spitsvondige oneliners getoonzet op kubistisch gitaarkabaal: ’t is duidelijk waarom Cursive al even meedraait in de hoogste regionen van de indierock league. Het kwartet – hier weer aangedikt met een kleine klarinet-viool-orgel-trombone-trompetfanfare – grossiert al bijna anderhalf decennium in superieure loserslitanieën met een filosofische kwinkslag en verdient daarmee een prominente plaats in het pillenkastje waar menig misantroop zijn dagelijkse dosissen poptabletten van klankapothekers als Afghan Wigs, Built To Spill, Pedro the Lion of Bright Eyes uitpulkt. ‘Mama I’m Swollen’ biedt de weltschmerzige fan een tienbeurtenkuur die je zonder problemen in één keer kan uitnemen. Punky euforie, folky bottleneckmelancholie volgens Conor Oberst-recept en bijna-doofervaringen in kakofonische fuzzkolken zullen hem/haar te beurt vallen. En dan durft Kasher zich in de slotsong nog vertwijfeld af te vragen ‘What have I done’; nog maar eens een heerlijke wereldplaat gemaakt, verdomme!