Wat ís dat toch met Scandinavië de laatste jaren, man?! De ene puike artiest en plaat na de andere. Erlend Oye, Lene Marlin, The Knife, Robyn, Thomas Dybdahl. Straffer: de ene mijlpaal na de andere. Bjork, Sigur Rós, Röyksopp. Paddestoelen uit de grond – dat gevoel. OK, je kunt zeggen, Scandinavië is ook pakweg 5x groter dan de UK, en da’s waar, maar dat was het tien jaar geleden evenzeer, de continentendrift nu even buiten beschouwing gelaten, en toen kwam er slechts druppelsgewijs es iets worthwile uit het Hoge Noorden. En kijk nu weer die nieuwe Field: méér dan een bevestiging van het debuut. Na het magistrale openingsnummer pakt Stockholm-grown Axel Willner “Everybody’s Gotta Learn Sometime” van The Korgis aan. Daarmee doet ie zichzelf geen cadeau. Hij kan vooral afgaan, want de cover van Beck laat staan het origineel overtreffen is schier onmogelijk, maar Willner duwt ons toch een krop in de keel. Sterk. Met mijn iTunes crossfade op maximum is de tingling bells-overgang naar het volgende nummer de meest sublieme mix sinds Bel Canto van “Sleep In Deep” naar “Bhutania” op “Shimmering, Warm & Bright”. Bel Canto? De pre-Biosphere band? Yes: alweer Vikings. Misschien is Field niet tijdloos, time will tell, maar anno 2009 is het van de meest frisse electronica in town. Want ook verder op de plaat: de dronetrance van The Field werkt. Het is minimal, maar Willner voelt aan wanneer ie moet variëren om te blijven boeien. Alleen afsluiter “Sequenced” mist misschien de nodige spankracht. Voor de gemiddelde afsluiter is dat niet zo erg, maar “Sequence” houdt ons wel dik een kwartier aan de praat. Enfin, ‘nuff said: waar het bij nieuwe CD’s op aan komt is de vraag of je ze na de eerste luisterbeurt opnieuw wil horen. En dat is voor de nieuwe van Field absoluut het geval. Over and over again, like a drug. Ik heb de bands Field en Field Music nooit erg goed uit mekaar kunnen houden. No more.