Het vel van de beer mag pas verkocht worden wanneer hij is geschoten, maar al wie Grizzly Bear een beetje gevolgd heeft voelde het in zijn kleine teen dat er iets moois zat aan te komen. De vorige albums (‘Horn Of Plenty’ & ‘Yellow House’) en EP’s (‘Sorry For The Delay’ & ‘Friend’) lieten -in stijgende lijn- al flitsen van hun genialiteit zien, en vormden de basis voor een gestaag groeiende fanbase. Onder andere Radiohead, TV On The Radio, Feist, ... sloot dit viertal twintigers (!) in de armen en nam hen als support mee. ‘Veckatimest’ -de naam doet een of ander boerenbond-product vermoeden maar is eigenlijk de (indianen)naam van een onbewoond Amerikaans eiland- is Grizzly Bear’s eerste echte meesterwerk tot nog toe. Ed Droste, Christopher Bear, Chris Taylor en Daniel Rossen klinken van begin tot eind perfect op elkaar afgestemd en spelen met tomeloze én verbluffende beheersing verschillende invloeden uit de voorbije decennia muziekgeschiedenis aan elkaar (gaande van Disney-musical, over jazz tot pop en rock). Hiermee creëren ze telkens weer hun onmiskenbaar eigen geluid waarin de zangpartijen -door elk lid beheerst- een prominente rol spelen en regelmatig sacrale proporties aannemen (denk Fleet Foxes). In de rijk gevarieerde en subliem ontvouwende songs wordt het experiment niet geschuwd, doch nooit ten koste van de beluisterbaarheid. De schijnbare eenvoud verhult de aandacht voor elk detail, welk de plaat tot ver voorbij de normale hype-lengte boeiend houdt. Nummers als “Southern Point”, “Two Weeks” (met zijn fantastische piano-intro) “Fine For now” (wat een opbouw!) of “While You Wait For The Others” (klassieker!?) beloven ook live echt vonken te geven, maar ook het rustiger werk, met afsluiter “Foreground” als uitschieter is van een zelden gehoorde schoonheid en inventiviteit. Beresterk album, dat ongetwijfeld de weg naar een groter publiek zal effenen.