Déjà-vu, déjà-entendu en déjà-fait: het had evengoed over de elfendertigste worp van de gebroeders Wauters kunnen gaan, ware het niet dat het daar niet over gaat. Wel heb ik het respectievelijk over de hoes van 'Yours Truly, The Commuter' (een rommelige collage in onvervalste Grandaddy-stijl), de inhoud van de plaat (die ik slechts fel bejubelen kan, net omdat de immer fel bejubelde Grandaddy-sound helemaal terug lijkt van amper weggeweest) en over het becommentariëren van een soloproject van een frontman van een opgedoekte band die mijn leven op z'n zachtst gezegd net dat ietsje meer zin gaf (zoals ik het eerder al eens onvoorwaardelijk opnam voor Black Francis die, evenals Jason Lytle met Grandaddy, na zijn wapenfeiten met The Pixies van mij eeuwige gratie en roem verkreeg), kortom: zij die van mij enige objectiviteit verwachten dwalen. Hoewel pas verkast naar het koudere Montana blijft onze multi-instrumentalist (Lytle speelde elke noot en bleep zelf in) muzikaal toch in het zonnigere Californië gedomicilieerd, zodat zijn songs nog steeds aan het allerbeste van Grandaddy doen denken ("I Am Lost" aan "He's Simple, He's Dumb, He's The Pilot" en "This Song Is The Mute Button" aan "Saddest Vacant Lot In All The World" bijvoorbeeld). Er blijft plaats voor melancholie uit de oude Amerikaanse doos à la Roy Orbison of The Beach Boys en voor dromerige trips of zelfs dreigend onheil zoals we dat enkel kennen uit de scores van Angelo Badalamenti ("Fürget It"), en Lytle beweegt zich als vanouds voort in een sfeer van breekbaarheid en vergankelijkheid, niet zelden in slow-motion en met een flinke dosis kitsch waarmee alleen hij wegkomt. Bij aanvang van "Birds Encouraged Him", mijn favorietje trouwens, begin ik spontaan "Chariots Of Fire" van Vangelis te fluiten, en tijdens het refrein hoor ik iedere keer nét niet Demis Roussos zijn "Rain And Tears" aanheffen, godzijdank. Enige rocker op de plaat: "It's The Weekend". Enige slotsom: alle twaalf goed. Yours Truly, The Satisfied One.