Sommige artiesten leveren hun beste werk op zeventigjarige leeftijd, anderen debuteren met wat in het licht van de geschiedenis hun chef d’oeuvre blijkt. We hopen sterk dat Maxïmo Park niet in de laatste categorie thuis hoort, maar het heeft er wel alle schijn van. “It’s just not as sharp as before” zingt Paul Smith in opener en titelnummer ‘Quicken The Heart’, en na een tiental vrijgevige luisterbeurten kunnen we niet anders dan de chap gelijk geven. Daar zijn verschillende redenen voor: de eerste is dat Maxïmo Park muzikaal maar wat staat te slomen. We hebben het allemaal al eens eerder gehoord, bij henzelf ("The Kids Are Sick Again" is een doorslagje van "Apply Some Pressure") of bij anderen (de schaamteloze Joy Division rip-off "The Penultimate Clinch"). Erger: ook de teksten zijn underachievers. Waar Smiths schrijfsels voorheen een spannend samenraapsel waren van onthullende en onthutsende oneliners, werkt hij hier met banale narratieve structuren én rijmt hij als een puistige puber. Weg clevere geek-poëzie, enter tenenkrullende clichés en luie metaforen (“The gutters weep with overflow”, iemand?). Het resultaat ligt voor de hand: een teleurstellende plaat van een groep die ooit onze wereld bij storm nam. Tijd voor die hobbyprojecten, jongens.