Gekke kerels die van I Love Sarah, een drummer, een gitarist, wat belletjes en electro en jongens, wat een kabaal! Een plezier om hen live aan ’t werk te zien, een plezier om hun echte debuutplaat te beluisteren “Isle Of Sarah”. Flarden geschiedenis in de vorm van een vervormde ‘Greensleeves’ met als veelbelovende ondertitel ‘Chinaman, you must die’ (zo heerlijk politiek incorrect) (de tekst! hi-la-risch) en een glinsterende versie met een serieuze brok af van ‘Twinkle’. (de sterretjes vliegen rond in een grotesk poppy firmament).  Het eerbetoon aan de Japanse artiest Cornelius, originelerwijze ‘Cornelius’ getiteld : een simpel gitaartje, en dan worden allerlei (waar blijven ze toch vandaan komen?) geluiden ons rond de oren gezwierd. Het is allemaal niet zo serieus bedoeld en toch wordt het met een grand serieux gebracht. Eindelijk een groep die ons achterover doet vallen, zowel van het lachen als van het overweldigende kabaal dat ze produceren, I Love Sarah heeft ‘goedkoop Casio orgeltje en dubbele basdrumsalvo’s’ op het voorhoofd staan, en het blijkt nog te werken ook. Wakker schudden die boel en verrassen en vooral lekker fout! En daarom verlagen we ons bij hun live optredens tot het volmondig meezingen (beter : meekwijlen) van I love Sarah ( x 10), als de heren Rutger De Brabander (gitaar) en Jeroen Stevens (drums) het ons liefjes vragen. Aanrader voor wie houdt van groepen die niet zozeer binnen de lijntjes kleuren.