Eindelijk nog eens een plaatje om lekker bij achteruit te leunen en ver, ver weg te zweven. In nummers zoals “Lay Low” en vooral het superbe “The Hive” hoor je de geest van een vroege Pink Floyd. Op “Borderline” denk je eerst even aan The Beatles, tot je plots beseft dat het inderdaad een cover van Madonna is. Geniaal en hilarisch tegelijk. Een geweldig muziekfragment trouwens voor op een muziekquiz. Maar ook zijn voorliefde voor meer hedendaagse psych folk kan hij niet verbergen. Het lijkt trouwens sterk op wat hij met zijn band Espers doet. Het verschil zit ‘m hier in het gebruik van, het meest zwevend geluid producerende instrument uit de pophistorie, de mellotron. Zo komen we bij prog rock uit. Nog een grote liefde van Greg Weeks. Op dit album in een weliswaar zeer verassende akoestische versie. Lijkt allemaal vreemd en dat is het ook. Daar komt nog eens bij dat het gemiddelde tempo rond de veertig beats per minuut lig. Het is dan ook nog nauwelijks te geloven, dat dit een geweldig, fantastisch en very, very laidback uitblaasplaatje is. En toch is het zo! Verras jezelf eens met een eerste aankoop uit de wondere wereld van de New Weird America. De vragende ogen en bemoedigende schouderkloppen, van ongeruste vrienden en verwanten, neem je er met plezier bij.