Steve Wynn is één van de eerlijkste muzikanten die ik ken. Bij Dream Syndicate, met Miracle 3, en solo. Als je mij zou vragen met welke muzikant ik op een onbewoond eiland zou willen vertoeven ik zou zeggen ... ergh ... Sheryl Crow, eigenlijk. Maar puur voor de muziek: Steve Wynn. Ook van 'Crossing Dragon Bridge' druipt opnieuw de eerlijkheid. “I’d like to be known for making a lot of good records that hold up after I’m gone”, vertelt hij aan 'PopMatters' in een recent interview. Uit de meesten hun bek stinkt het, uit zijn mond klinkt het. Bent u ook één van die muziekliefhebbers die er zich keer op keer over verwondert en verheugt hoe sommige liedjesmakers er met het grootste gemak in blijven slagen om een drie akkoordensong te schrijven die tot op het bot gaat? Dan gaat Steve Wynn gegarandeerd je hart stelen. Ook met dit album. “Punching Holes In The Sky” bijvoorbeeld haalt het summum van schoonheid uit eenvoud. Hoewel Wynn reeds op jonge leeftijd naar New York City is verhuisd, blijft zijn sound onmiskenbaar West Coast. De gitaren gillen nu eens van plezier, tingelen dan weer van intimiteit, het orgeltje glijdt up and down the hills, Wynns vrijbuitersstem klinkt heerlijk ongepolijst ongedwongen. In schoon Vlaams: passioneel. Maar hij blijft op zijn hoede. In hetzelfde interview vertrouwt hij 'PopMatters' nog het volgende toe: “I also love the chance that the next record could not only be my best but also my worst. It keeps you interested.” M. Zelf zag dat het goed was. Wynn moet nog steeds zijn slechtste plaat maken. Want het is hem ook deze keer weer niet gelukt. Klasse met een grote K en een langgerekte “aaaaaaa”.