Het wereldje van de lichte muziek blijft me verbazen. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat de liefhebber en criticus van de alternatievere scene iemand als Johnny Parry na twee cd's over het hoofd blijft zien en dat terwijl hij de perfecte synthese is van alles wat diezelfde alternatieve wereld verafgoodt? Tom Waits, Antony, Beirut: alles wat deze heren ons voorschotelen en wat we zonder problemen slikken, verenigt Johnny Parry in zijn duistere, wijd uitgesmeerde en bijna filmisch georchestreerde muziek. Dat hij zich bedient van een titel als 'Songs Without A Purpose' is geen wonder, hoewel de Engelsman allicht knipogend wil zeggen dat er weinig songs zijn die een doel op zich zijn. Muziek is een middel tot verstrooiing, tot vermaak of tot ontluistering en dat is de muziek van Johnny Parry helemaal. Hij creëert landschappen op zijn piano en kleurt ze in met stemmen, blazers en percussie naarmate hij dat geschikt vindt. Hij zou een dEUS-fan zijn, maar zijn muziek is veel rijkelijker geschakeerd dan die van zijn idolen. Op 10 februari concerteert hij met zijn trio in het voorprogramma van Dez Mona en ik kan alleen maar vurig hopen dat 's mans naam op ieders lippen zal liggen na dit concert. Anders snap ik het helemaal niet meer.