Het piepjonge franse kwartet Centenaire grossiert sinds hun ontstaan in 2006 in folkrock met onorthodoxe songstructuren en veel verschillende instrumenten. Op hun titelloze cd slepen ze bijna alle muziekinstrumenten aan waarmee je in elke lokale muziekacademie les kan volgen. Cello, klarinet, viool, orgel, melodica en xylofoon zijn er slechts enkele van. Dat arsenaal hebben ze prominent op de voorgrond gemixt. Het zijn dan ook de sterren van Centenaire. Zo zit "Castle" vol spanningsvolle violen, wordt "The Day Before" gedragen door zware cello-tonen en is de discrete gong in "Swan" om van te smullen. Het ontbreken van drums op de meeste songs geeft de muziek een verstild karakter en laat veel plaats over voor de verschillende andere instrumenten. Centenaire nam hun plaat op in een huis op het platteland en wilde zoveel mogelijk alles in één ruk op band zetten om de postproductie zo beperkt mogelijk te houden. Hiermee wilde de band de intieme, akoestische vibe weergeven van hun befaamde huisconcerten. Het geluid ligt tussen de Canterbury folk van Robert Wyatt en de indierock van The Arcade Fire, terwijl je de zachte, hoge stem van zanger Damien Mingus best kan vergelijken met die van Gravenhurst. Toch onderscheidt de cd zich iets te weinig van de rest van het peloton. Centenaire maakt zeker geen slechte muziek, maar klinkt vooralsnog een tikje te weinig doorleefd.