Of het Brusselse Monsoon met zijn vierde plaat eindelijk het juk van Eeuwige Belofte van zich kan afwerpen, wordt eens te meer de grootste uitdaging waar de band voor staat. Solide songmateriaal als “Hit And Run” en “A Good Life” hebben zonder meer hitpotentie, maar wellicht toch weer net niet genoeg om de vonk te doen overslaan in de ether. Met underground blijven is niks mis, maar als het niet de bedoeling is kan het natuurlijk best wel lastig zijn. Toch heeft de consument altijd gelijk, ook al zit hij fout (of hoe zeggen ze dat). Er zit na drie albums nog steeds te weinig lijn in deze formatie, en een beetje luisteraar merkt dat gebrek aan zelfvertrouwen zoals een hond de angst van zijn tegenstander ruikt. De omnibus dendert (in volgorde van decibels) van overstuurde Garbage-stoornissen over de hoekige pretpop van een Angel Corpus Christi, de warme bar lounge van een Fairground Attraction en het cabaretteske duet met Gavin Friday-allures op “Comic Strip Bubbles” tot en met de zwoele Mazzy Star-zweefpop van “Love Me”. Gare terminus. Eén of meerdere keertjes te veel slikken en een brug te ver binnen één en dezelfde plaat toch, me dunkt. Delphine Gardin heeft voor alle voornoemde registers het stembereik, daar niet van, en flirt tussendoor ook nog even moeiteloos met de longinhoud van Chrissie Hynde, maar men moet kunnen kiezen. Pablo Picasso en Pieter Paul Rubens doen me beiden het water in de mond krijgen, en ik heb het dan voor goed (heteroseksueel) begrip over hun schilderijen, maar ik zie ze liever niet samen op één en dezelfde tentoonstelling. Men kan van veel markten thuis zijn, maar men kan niet op hetzelfde moment op verschillende markten zijn kraam uitstallen. Kiezen is verliezen, maar niet kiezen is ook een keuze, namelijk die van “niet te kiezen”. Aan Monsoon de keuze.