Alsof ze een bont uitgeslagen, beschimmelde bitterbal afslikken, zo gedegouteerd reageren pioniers als John McEntire (Tortoise) of Efrim (A Silver Mt. Zion) als ze het woord “postrock” in de mond moeten nemen. Het anderhalve decennium geleden gelanceerde begrip voor de groeiende groep musici die wilden ontsnappen uit de grungesteeg waarin rock zich vastgereden had, mag dan wel zijn beste tijd gehad hebben, de vertegenwoordigers van de stroming blijven verbazend beklijvende dingen doen. En daar hoeven we we tegenwoordig zelfs niet ver voor te zoeken. Neem nu het Nederlandse kwartet Sennen. Hun drie tracks tellende ‘Automatic Writing’ ziet eruit als een doordeweeks ep’tje, maar blijkt goed te zijn voor een half uur durende majestueuze decibelrodeo die we allesbehalve als doordeweeks kunnen bestempelen. Met ronkende op de onderbuik mikkende baslijnen, klagende trompetstoten, in vicieuze loopcirkels ronddraaiende geluidssplinters, songplots die nu eens grillige, jazzy meanders volgen, dan weer in gierende gitaardrones verdrinken en een percussie die daar genadeloos staccato op inhakt, hanteert Sennen de gekende songcomponenten waarmee de eerder vermelde, euh, postrockers godenstatus verwierven. Terwijl menig postrockepigoon op deze manier al kopiërend een uit clichés samengestelde karikatuur van zichzelf maakt, weet Sennen daar op meesterlijke wijze aan te ontsnappen dankzij een potige, solide sound en avontuurlijke structuren die geen seconde vervelen. Dus, ook al barst het postrockschapje in menig cd-rekje bijna uit zijn voegen, ‘Automatic Writing’ is te meeslepend magistraal om er geen plaatsje voor in te ruimen…