Maximilian Hecker is een succulente Berlijnse jongeman die een carrière als model afwisselt met een roeping als muzikant. Voortgaande op wat hij ons op 'Lady Sleep' (zijn derde cd intussen) voorschotelt, ziet hij daar voor zichzelf vooral een rol als tragisch-romantische troubadour weggelegd. De muziekjes zijn steevast gebaseerd op mooie pianomotiefjes, die in vrijwel elk nummer met een blik strijkers worden aangevuld. Drums, intussen, worden beroerd met voorzichtige borstels, en gitaren hangen de akoestische overtuiging aan. Om u maar te zeggen dat Marilyn Manson hier bijzonder weinig concurrentie hoeft te vrezen. Op zich, zult u zeggen, kan daar toch weinig verkeerd aan zijn. Wat is er mis met een beetje beschaafde ontroering, op tijd en stond? Niets, volstrekt niets. Maar we hadden het nog niet over De Stem gehad. Een Fluist'ren zo Fragiel, het moet een Gebroken Hart betreffen. Op de Angelieke Stemschaal (-10 = Bon Scott, +10 = Buckley) haalt Max moeiteloos een op de zenuwen werkende 20. Overdrijf ik? Misschien. Hecker maakt immers best mooie liedjes, maar tijdens het beluisteren van deze plaat moest ik op zijn minst een vijftal keren de neiging bedwingen heel hard 'Het is niet erg! Drink nog iets! En koop jezelf een cd van Marilyn Manson!' te roepen. Of iets van die strekking. Ik kan me vergissen, maar volgens mij is dit geen eerlijke plaat. En als ze het wel is, 2 woorden: grow en up.