Ook bij de tweede van het Luikse trio My Little Cheap Dictaphone is het weer prijs. "Frequent comparisons have been made to the likes of Arcade Fire". Sounds like... Het is een bijzonder leuk en ijzersterk concept. Maar het moet hout snijden. Even aandacht daarom, beste promosheet copywriters: "Het laatje met de Arcade Fire-soundslikes is vol!" Wie te lijden heeft aan selectieve doofheid of andere vormen van bewustheidsvernauwing moet naar de soundslike-dokter...
Doch dit geheel terzijde, want de grand cru die we hier voorgeschoteld krijgen behoeft helemaal geen krans. Redboy bewijst met 'Small Town Boy' dat hij bij de allerbeste songschrijvers van het land behoort. Waar hij met zijn Hollywood Porn Stars-project gaat voor het uiterst aangename maar directe plezier van een explosieve poprocksong, slaat hij met My Little Cheap Dictaphone avontuurlijker, nerveuzer, grimmiger en vooral oneindig veel interessantere paden in. Toont emoties. Gaat onderhuids. Heeft meerdere gezichten. Laat het hart op hol slaan. Maar laat de pathos op stal. Durft tijd vragen. En aandacht. Redboys natuurlijke habitat bevindt zich op de breuklijn van countryrock, Americana, roots en indiefolk. Zijn Heer en Meester is duidelijk Conor Oberst (Bright Eyes), maar 's mans delicate en zeer persoonlijke songopbouw, de verrassende muzikale inkleuring (van banjo naar een stevige gitaarpartij, van gracieuze strijkers naar indringende koperblazers) en zijn melodieuze Sturm und Drang, geven hem vooral een eigen gezicht. 'Small Town Boy'. Boordevol tederheid waarmee duivels ontbonden worden. En overlopend van energie waarmee engelen voor redding zorgen. En voor wat mij betreft: eenvoudigweg de beste Belgische plaat die ik dit jaar gehoord heb...