Als Peter Gabriel nog enige faam zou hebben bij de nieuwe generatie dan zal het vooral zijn omwille van zijn werk bij Genesis of zijn solowerk net daarna ("Shock The Monkey", "Biko" of "Solsbury Hill"), maar sinds zijn vroegere kompaan Phil Collins hem voorbijstak in populariteit, was het zoeken naar besprekingen of hitnoteringen van zijn solowerk. Een kleine minderheid zal Gabriel associëren met het label Real World en een nog kleinere groep met platen als 'Up' of 'Us', die in de nadagen van het grote succes werden gemaakt. En dan nu? Gabriel wordt in de bladen van zijn thuisland weer binnengehaald als een grote held en daar is 'Scratch My Back' verantwoordelijk voor. Dat is even schrikken omdat het gaat over een coverplaat en daar word je vandaag de dag mee overladen, maar 'Scratch My Back' is wel degelijk andere koek. Gabriel brengt niet enkel ode aan tijdsgenoten als Bowie, Talking Heads, Lou Reed en Randy Newman, maar covert eveneens artiesten die zijn kinderen zouden kunnen zijn zoals Bon Iver, Arcade Fire, Regina Spektor en Elbow. Bovendien - en dat is dé verdienste van 'Scratch My Back' in een notendop - slaagt hij erin elke cover zo naar zijn hand te zetten dat de plaat een geheel van een artiest wordt. Minimale begeleiding en eigenzinnige interpretaties zijn de sleutel tot deze grote egale verzameling. Wat je in zijn totaliteit hoort, is een langgerekte spannende trip doorheen quasi dertig jaar muziekgeschiedenis. It takes one to know one: enkel een doorwinterde rasartiest kan op deze respectvolle manier met werk van nieuwe en oude rasartiesten omgaan. Hij heeft het applaus dat hij hiervoor krijgt, dubbel en dik verdiend.