O ja, M Zelf vindt dit leuk. Very, zelfs. This Is The Kit is Kate Stables. Kate is Brits, maar woont in Parijs. Wat ze doet is al duizend keer gedaan, maar toch is het pakkend. Eenvoudig snarenspel, eerlijke neofolkstem. Call me a wussie, maar van parels als “Birchwood Beaker” (te beluisteren op haar MySpace) krijg ik tranen in de ogen. Even denken aan je overleden favoriete grootmoeder en je bent verkocht. Het banjospel is van een welhaast kinderlijke onschuld en schoonheid. Op een (Amerikaanse) muzieksite die ik uit beleefdheid niet zal noemen wordt het vergeten groepje Trees om de haverklap afgedaan als flauw afkooksel van Fairport Convention, alsof de recensent bang is dat het de lezer zal ontgaan dat hij zijn pappenheimers kent. Ergerlijk. Men zou immers ook This Is The Kit een FC kloon kunnen noemen, maar dan gaat men toch straal voorbij aan wat ik al meermaals in eerdere reviews zei. It’s not what you do, it’s how you do it. En Kate weet duidelijk hoe ze het moet doen. En met wie. De productie is van de hand van John Parish. En dat hoor je in de gitaareffecten waar ook de soundtrack van “Rosie” (krulle?) bol van staat. Net als je denkt: “Mooi, maar te veel van hetzelfde”, staat halverwege “With Her Wheels Again” op de plaat, waar de focus even van de zang naar de gitaar wordt verlegd. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er deze winter nog een leuker plaatje uitkomt om met een lekker dampende kop koffie achter het venster in het zonnetje te zitten dromen. Maar pas op, zoals met alle geneugtes in het leven geldt ook met This Is The Kit: met mate genieten. “Future indie classic”, lees ik her en der. Niks future.