Een festival, een strijd, zou ik zo zeggen. Terwijl iedereen vrijdag kreunde onder de haast ondraagbare hitte, werd het publiek zaterdag reeds om half één terug op de wei verwacht om de eerste geluidsgolven op te vangen.

Tot nu toe had nog geen enkele opener teleurgesteld, dus waren de verwachtingen ook hooggespannen voor TAYLOR HAWKINS AND THE COATTAIL RIDERS. Een flink potje classic rock, overgevlogen uit Los Angeles. Hun festivalsongs als “You Drive Me Insane” en “Way Down” mochten er op dit vroege uur zeker wezen, maar konden ongetwijfeld meer power gebruiken. Zeker en vast een groep om eens nader te bekijken, maar niet perse op een festival als Werchter, waar Taylor Hawkins, eveneens drummer bij Foo Fighters, met zijn band weinig voet aan grond kreeg.


Misschien toch maar beter iets langer naar DELPHIC gaan kijken, die met hun frisse dance-rock en elektro al vroeg furore maakten in de Marquee. Opener “Doubt” dreunde en ratelde onvertwijfeld en ook de rest van de set gaf aan dat Delphic gerust wat later mocht geprogrammeerd staan. Afsluiter “Acolyte” serveerde tenslotte een langgerekte elektrotrip die, ondanks de beginnende regen, toch voor enkele beginnende zweetruggetjes kon zorgen.

DAS POP kon als volgende act op de Main Stage op een vrij grote aanhang rekenen, en voelde zich in Werchter duidelijk in zijn sas. Vooral de indrukwekkende versie van nieuwe hit "Wings" kon in hun set als hoogtepunt gelden, maar ook andere hits als het met een koebel opgefriste "Fool for Love" en het gloednieuwe "A Kiss Is Not a Crime" voelden juist aan. Hoewel Das Pop internationaal niet overal voet aan grond krijgt, bereikt Bent Van Looy in België stilaan een welverdiende heldenstatus. Ook dit concert bevestigde dat wij als kleine Belgen veel trotser moeten zijn op ons muzikaal oeuvre.


Voor de rest van deze derde festivaldag, die voorlopig door Das Pop en Delphic werd opgefleurd, besloten we op de eerste plaats het hoofdpodium onder de loep te nemen, waar ons enkele veelbelovende acts stonden te wachten. Enkele uren later bleek dit een bedroevende keuze geweest te zijn, mede te danken aan middelmatige prestaties van Gossip, Thing Things en P!nk.

Gelukkig was er eerst nog CHANNEL ZERO, die met een beukende set aantoonden dat ze na al die jaren nog niet aan power hebben moeten inboeten. “Suck My Energy” deed de trouwe aanhang losbarsten, en vooral bij het laaiende “Black Fuel” stond een halve wei aan de grond genageld. Nieuwe gitarist Mikey Doling scheurde deftig mee met Van Damme en ook de electronische enkelband van drummer Phil Baheux hield die niet tegen zijn vellen een dik uur lang met mokerslagen te kwellen. 2-0 voor Belgïe tot nu toe dus!!

Toch kwamen er ook goede vibes binnengesijpeld van de overkant. Daar zorgde THE TEMPER TRAP voor een uurtje simpele en pure muziek, waarbij vooral het uniek stemgeluid van Dougy Mandagi zegevierde. De groep heeft sinds vorig jaar met ‘Conditions’ een gevatte plaat op zak, één die zonder problemen overeind blijft in een warmgelopen Marquee.


Tot daar had deze Werchterdag ons dus zeer tevreden gesteld, waardoor we in volledige staat van paraatheid waren voor kleppers als Gossip, Thing Things en P!nk. En daar liep het net af en toe mis…


Reikhalzend werd er uitgekeken naar de passage van de wel zeer sappige Beth Ditto, die met GOSSIP steeds garant staat voor een ongeremde en oerkrachtige performance. Fors beginnen deed ze zonder problemen met klepper “Standing In The Way of Control”. En ook afsluiter “Heavy Cross” denderde vlotjes over een lichtjes inslapende wei. Maar wat tussen deze opzwepende stokpaardjes verscholen zat, lag zonder meer onder alle verwachtingen. Hoewel Ditto’s bindteksten hier en daar een glimlach opwekten, kwam ze zaterdag geregeld muzikale kwaliteit te kort. Eerder sputteren dan denderen deed Ditto, ondanks haar aanstekelijke energie. Hebben we ons geamuseerd? Eventueel wel. Maar van een rasecht concert konden we hier zeker en vast niet spreken.


Net hetzelfde bij THING THINGS trouwens. We kunnen niet ontkennen dat het allemaal tof klinkt, hetgeen dit vlotte popduo brengt, maar hun formule blijkt niet te blijven werken. Een kort en zoutloos optreden, met enkele opflakkeringen als “We Walk” en “That’s Not My Name”. Herkauwing troef bij Katie White en Jules de Martino, die volgens mij weinigen echt konden overtuigen.


Dit terwijl aan de overkant FLORENCE AND THE MACHINE een memorabele set neerplaatste. Net als enkele maanden geleden in de Botanique behaalde Miss Welsh ook in de Marquee haar strepen door een performance neer te poten die muzikaal hoge toppen scheerde. Dat ze hiervoor haar rok deftig moest scheuren, deerde haar blijkbaar niet. Van een meeslepende versie van “Dog Days Are Over” tot een strak en snijdend “Rabbit Heart als afsluiter. Florence and The Machine werkte van hoogtepunt naar hoogtepunt en mocht van ons zonder meer gewisseld worden met het minder gesmaakte Thing Things.


Wat vervolgens passeerde op zaterdag scoorde qua spektakelwaarde zeer goed, maar kon muzikaal zelden echt overtuigen.

Met P!NK was het op het hoofdpodium een blij weerzien, maar  niet veel meer dan dat. Met “Get The Party Started” en “Funhouse” passeerden onmiddellijk enkele hits de revue, en ook songs als “Sober” en “What’s Up” werden eerlijk gebracht. Toch liet een ietwat opzichtige show, inclusief zweefact, doorschijnen dat P!NK iets meer waarde hechtte aan spektakel dan aan haar muzikale prestaties. Desondanks liet Alecia Beth Moore met haar act een tevreden publiek achter, al had ze hier wel enkele goedkopere covers als “My Generation” en “Basket Case” voor nodig. Net geslaagd, volgende keer beter.


Ook de lieverdjes van RAMMSTEIN kon zaterdag weinig kwalijk genomen worden. Dreunend en dreigend overrompelde deze Manschafft een nieuwsgierig Werchterpubliek, waarbij een wervelend vuurspektakel de pompende sfeer die Rammstein bracht, kracht bijzette. Met een iets te korte set, maar wel afsluiters als “Pussy”, “Sonne” en “Ich Will” werd ervoor gezorgd dat geen enkele toeschouwer bedrogen uitkwam. De scene waarbij Lindemann zich bij song “Pussy” op een onmiskenbaar fallusvormig kanon plaatste en met een vettige grijns zijn publiek onderspoot, toonde nogmaals dat Rammstein staat voor puur amusement en dat deze Duitsers zichzelf ook zelden serieus nemen. Een mooie afsluiter van een dag, die voldoende spektakel serveerde, maar muzikaal allesbehalve overtuigde.