Enkel superlatieven zijn op hun plaats voor het Calexico dat gisteren voor een uitverkochte Ancienne Belgique hun ding mocht doen en geschiedenis schrijven. De groep werd inmiddels meer dan tien jaar geleden –in 1996 om precies te zijn- opgericht door ex-Giant Sand lolbroeken Joey Burns en John Convertino in Tucson, Arizona. Intussen zijn we maar liefst 5 studioalbums verder en heeft het duo nog niets aan passie ingeboet. En dat was er aan te zien gisteren.

Niet alleen was dit concert een primeur op technologisch vlak in België – het ganse concert werd live gestreamd in HD (High Definition) op ABtv – en bestond de groep gisteren uit een resem feilloos op elkaar ingespeelde muzikanten van bescheiden maar zeer virtuoos allooi, maar ook was het optreden zelf er eentje voor de annalen. Weetjewel, de kick die je krijgt van iets of iemand die je verwachtingen moeiteloos inlost, zonder dat je erom hoeft te vragen. De vibe die je uren later maar niet loslaat en nog naspeelt in je nachtrust. Het gevoel van: ‘verdoeme het is gedaan’. Voor ondergetekende was zoiets geleden van Madrugada in de Botanique een paar jaar geleden.

Calexico deed nu eens denken aan Crowded House op tequila, dan weer aan Manu Chao op een minder gekke dag –daar was de cover van MC’s ‘desaparecido’ uiteraard niet vreemd aan– , maar op geen enkel moment kon je hen betrappen op het verliezen van hun eigen sound, laat staan een zwakker moment. Nu eens dacht je dat dat Speedy Gonzalez elk moment door de zaal zou komen crossen –fiesta!fiesta!andale!-, dan weer was de sfeer meer ingetogen –zoals toen Joey een oproep deed aan het publiek om New Orleans onze luuuvvv te geven-, maar onbewogen blijven bij dit alles was alleszins heel moeilijk, zoniet onmogelijk.
Om het ganse feestgevoel te versterken had Calexico voor de gelegenheid beroep gedaan op de indrukwekkende stem van de Spaanse Amparo ‘Amparanoia’ Sanchez voor de female vocals. Perfecte casting. Perfect concert.
Als kers op de taart kreeg het publiek als trisnummer –of hoe heet het nummer dat na de bisnummers komt- ook nog eens Calexico’s grootste (en enige???) hit ‘Crystal Frontier’ voorgeschoteld. Meer moet dat niet zijn.

Conclusie: voor één keer denk ik dat de tickets op de zwarte markt hun prijs waard waren. De afwezigen hadden overschot van ongelijk. Arriba Calexico!

TOM BAETSLÉ