Mandaï Distribution is gehuisvest in de geinig genaamde deelgemeente van Namen: Bouge. Niet direct een grootstedelijke plek, maar toch slagen Olivier, Duby en Pierre erin een zeer avontuurlijk en vooral verscheiden aanbod aan muziek in hun on line winkel aan te bieden. Hoogst ongebruikelijk is dat er naarst een heleboel fijne ‘alternatieve’ rock (in zijn vele zalige vormen) ook een zeer uitgebreid aanbod aan (free)jazz te vinden is.

Onderaan dit artikel vind je korte besprekingen van volgende artiesten: RLA, Cosmologic, Leo Wadada Smith’s Golden Quartet, Textil, Sean DC Marquardt, Phil Miller, Mats / Morgan Band, Lars Holmer en Revolutionary Snake Ensemble.

Mandaï Distribution is gehuisvest in de geinig genaamde deelgemeente van Namen: Bouge. Niet direct een grootstedelijke plek, maar toch slagen Olivier, Duby en Pierre erin een zeer avontuurlijk en vooral verscheiden aanbod aan muziek in hun on line winkel aan te bieden. Hoogst ongebruikelijk is dat er naarst een heleboel fijne ‘alternatieve’ rock (in zijn vele zalige vormen) ook een zeer uitgebreid aanbod aan (free)jazz te vinden is.
Na een korte periode in ‘reguliere’ platenfirma’s vond Olivier toch niet echt zijn eigen muzikale zin en begon spontaan kleinere tot middelgrote labels te contacteren. In 2002 nog enkel voor distributie, maar vanaf 2003 kwam daar ook de on line verkoop bij via www.mandai.be. Hoewel in het begin vooral noise en (alternatieve) rock het aanbod uitmaakte ging zijn muzikale smaak (ook) meer en meer uit naar jazz en de jazzrock van de jaren ’70. Dus ging hij ook bewust op zoek naar jazzlabels. Omdat Mandaï zonder subsidies of sponsors werkt kan hij het zich permitteren hierin gewoon zijn eigen zin te doen. Al blijft het vooral voor jazz een aartsmoeilijke opdracht de juiste kanalen voor pormotie en verkoop te vinden. Olivier meldt verder dat zijn eigen muzikale smaak meer en meer richting jazz uitgaat en dat hij dus hoopt ook het aanbod via Mandaï verder uit te breiden. Zijn slogan ‘Quality Music Distributor’ lijkt dus zeker niet overdreven.

In een eerste staalkaart van dat aanbod vonden we alvast een paar pareltjes die je op een andere manier wellicht nooit had leren kennen – lees mee (en doe er je voordeel mee).


RLA – Dg341.1 
Dit is meteen een van de fijnste ontdekkingen van de laatste tijd. RLA is een trio rond de Deen Rasmus Riis. Het fundament van hun muziek is speelse en sfeervol warme electronica. Dat wordt gecombineerd met een duidelijke freejazz feel die vooral vanuit de percussie en drums worden aangebracht. Drie lange tracks slechts. Ze hebben amper uitgangspunten, laat staan uitgewerkte structuren, maar boeien moeiteloos van begin tot einde. Daarbinnen duiken ook bizarre blazersklanken op waardoor RLA zich ergens tussen Dave Douglas en Triosk nestelt. Bovendien schitterend uitgegeven met op iedere cd een gelamineerd blad. Sterke aanrader!

Cosmologic – Eyes In The Back Of My Head
Cosmologic is een naar Vandermark 5 neigend kwartet dat al ruim 10 jaar in dezelfde bezetting speelt – op zich al een unicum. De band speelde oorspronkelijk enkel werk van freejazz pioniers als Ornette Coleman, Eric Dolphy en John Coltrane. Een goede leerschool blijkt nu op hun (nog maar) derde cd. Hoewel die enkel uit eigen composities bestaat dwaalt de geest van die groten hier gericht rond. De goed geoliede ritmesectie weer bovendien alles steeds toegankelijk te houden door al gaat de muziek en zeker de twee blazers regelmatig flink uit de bocht. Freebob of swingende freejazz, namen doen er niet toe, dit is scherp op de snee.

Wadada Leo Smith’s Golden Quartet – Tabligh
Trompettist Wadada Leo Smith gaat al ruim 40 jaar mee in de onderbuik van de jazz – helaas zonder ooit echt door te breken. Nochtans is zeker zijn Golden Quartet goed voor een reeks uitstekende opnames en kon hij rekenen op wereldberoemde drummers. Op vorige platen Jack DeJohnette (hier vereerd met een track met zijn naam) en op deze Shannon Jackson. Als je weet dat Smith er een muziektheorie op na houdt die ‘Ankhrasmation’ noemt hoeft het niet echt te verwonderen dat hij veel eerbied heeft voor de ‘elektrische’ Miles. En inderdaad, op deze plaat hoor je een meer dan gemiddelde invloed van platen als ‘In A Silent Way’ of ‘Live-Evil’ van Miles Davis. Met twee grote verschillen. Ten eerste: hier geen studiotrucjes zoals die op genoemde Miles platen geïntroduceerd werden. Ten tweede heeft Smith een heel eigen trompetgeluid. Scherper en met iets meer agressie dan Miles, al is zijn stijl minstens even uitgepuurd en speelt hij zelden een noot teveel.

Textil - Vol.1 
Jonge Denen vinden een kelder in Copenhagen, instaleren er een kleine studio en gaan er vervolgens hun liefde voor jazz, vrije improvisatie en experiment botvieren. In een notendop het verhaal van Textil. De eerste tracks op de plaat baden nog in de post-bop, vroege free jazz traditie. De drummer permitteert zich alle vrijheid, maar bas en sax zitten haken op elkaar in en zoeken niet zelden meer melodieuze regionen. Wat niet wil zeggen dat de wisselwerking tussen drummer en saxofonist geen mooie en spannende momenten zorgt. Integendeel; de improvisaties staan er en gaan nergens over de top. Daarvoor hebben de drie teveel interesse in de textuur van de tracks. Dat zal geen toeval zijn. Vanaf het zesde nummer ‘Truth’ veranderd de plaat van toon. Electronica is prominenter aanwezig en de nadruk komt meer te liggen op minder eenduidige geluiden en experiment. Wat eerst aanvoelt als een stijlbreuk wordt al gauw een aanvulling op hetgeen Textil voor staat. Jonge jazzcats met veel oog voor traditie, maar evenveel goesting in verbreding van het genre. Op de 20 minuten durende afsluiter ‘Textil’ combineren ze trouwens mooi die twee werelden. Laat ze rustig hun gang gaan en volg hun zoektocht naar Vol. 2 via hun myspace 

Sean DC Marquardt – Reisegefaehrten
Mandaï distributeert uiteraard veel meer dan enkel jazz. En zien het begrip graag ruim. Zo vonden ze het een leuk idee om deze instant improvisator / performance artiest onder de jazz vlag te laten bespreken. Sean DC Marquardt komt uit Chicago, leeft en werkt in Berlijn, was ooit lid van het Engelse baanbrekende industrial collectief Test Department en brengt deze Reisegefaehrten uit op het Belgische CD-R label FFHHH. Daarop vier lappen geluid die ergens tussen ambient en drones zweven, zonder een duidelijke keuze te willen maken. Gitaar is meer dan waarschijnlijk de bron van deze geluidsmanipulaties. Het valt niet mee je binnen dit genre te onderscheiden of manifesteren en ondanks een paar ok pogingen wat te experimenteren voegt dit weinig toe. Maar het blijft mistig wegdromen op dit soort platen. Voor de prijs hoef je het niet te laten, want voor amper 5 euro heb je het kleinood al in huis.

Phil Miller – Digging In 
Over deze al in 1991 opgenomen plaat wil ik kort zijn. Dit is het soort audiofiele, steriele jazz waar geen spatje gevoel meer aan kleeft. Hyper cleane jazz klanken die een soort vacume saaiheid uitstraalt – next please!

 

 

Mats / Morgan Band – Trends And Other Diseases 
Een heruitgave uit 1995 van het Zweedse duo Morgan Ägren en Mats Öberg – twee virtuozen (de ene drumt, de andere beroert de toetsen van zijn synths) die niet alleen een Zappa – tribute band hadden, maar ook nog door de Man Himself zijn uitgenodigd op het podium. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de geest van Zappa door de hele plaat door blijft zweven. Wie van de strak gecomponeerde, alle richtingen uitstuiterende songs van Zappa houdt, komt hier ook voluit aan zijn trekken. Op geen enkel moment staan Mats / Morgan echter in de schaduw van de meester – de nummers houden steek waardoor het drukke ervan toch werkt. Bovendien kruiden ze de muziek met (Scandinavische) folk, Syd Barrett zang en aardig wat ruimte voor improvisatie. Zwaar gesjeesd plaatje dat door de fans van Zappa zeker eens gechecked moet worden.


Lars Hollmer – Viandra 
Accordeon blijft een beetje een buitenbeentje als het op instrumenten die je met jazz of andere hedendaagse muziek associeert. Toch doet Lars Hollmer het al ruim jaar met de trekzak: van de ‘Rock In Oppsition’ groep Samla Mannas Manna tot deze Viandra. Hierop verzamelt hij eigen composities die in andere projecten niet direct een weg vonden. Zijn inspiratie haalt hij voornamelijk uit zijn roots: de Zweedse folk. Zestien eerder korte, instrumentale, liedjes die over het algemeen warm, intiem en vol onschuld overkomen. Ongerepte fjorden worden door akoestische instrumenten (ook cello, hoorn, …) opgeroepen. Luister eens naar ‘Lila Bye’, schoonheid die je bv ook bij Anouar Brahim kan vinden. Hier en daar gaat het tempo als eens omhoog (‘Snabb’ of het met pop-invloeden gelardeerde ‘Alice’) of wordt een streepje jazz toegevoegd. Dat laatste doet dan weer danken aan het betere van Jan Garbarek. Fijn, toegankelijk en intrigerend plaatje.

Revolutionary Snake Ensemble – Forked Tongue
Een bende uit Boston van een man of acht houdt van verkleedpartijtjes en zoeken hun inspiratie daarvoor bij Sun Ra en Funcadelic. Ze houden van brassbands en vonden het dan ook een opportuun idee om een hommage aan de muziek van New Orleans te maken. Van de eerste jazz tot rock en funk en meer eigentijdse jazz. Een briljant idee zo blijkt. Met de walkin’ beat van streetbands steeds in de voeten experimenteert RSE zich een weg tussen eigen songs, traditionals als ‘Down By The Riverside’, free jazz van Ornette Coleman (fantastisch!) tot Billy Idol (jawel). Booty’s worden geshaked, een streepje creools wordt toegelaten, traditie wordt omarmt door uitgelaten groepsimprovisatie en ga zo nog maar even door… dit is feestmuziek van hoog allooi. Body and soul. Carnaval met de K van Cultuur.
En als ze ooit in jou buurt zouden passeren, ga ze zien!