“Er zijn veel te weinig groepen die hun innerlijke hippie aan het woord laten”

Kula Shaker is een meer dan ongewone band. In 1996 verkochten ze van hun debuut ‘K’ meer dan twee miljoen exemplaren wereldwijd en werden ze een instant succes in het V.K. en daarbuiten. Drie jaar en nog een plaat later zou de band splitten om in 2005 weer voorgoed herenigd te worden. Ondertussen kwam er nog eens een nieuwe cd (‘Strangefolk’ uit 2007) en nu is er ‘Pilgrim’s Progress’, opgenomen in een zelf gebouwde studio in een onbeduidend Belgisch dorpje vlakbij Durbuy. Het voordeel aan dat laatste avontuur is dat ze zich niet ver moesten verplaatsen voor een interview met Soundslike.

Soundslike: Zo, heren. Toen ik las dat jullie vierde plaat werd opgenomen in België was ik verrast. Nu hoor ik van jullie manager dat er eigenlijk gewoon liefde in het spel was. Klopt dat?

Alonza Bevan: “Klopt, mijn vriendin is Belgische en ik woon nu in haar geboortedorp. Het fantastische daaraan is dat ik nu in een huis op het platteland woon, waar plaats was om een studio te bouwen. Daarom heb ik Crispian gebeld en zijn we aan de slag gegaan.”

Crispian Mills: “Meer old school dan de manier waarop we de studio hebben gebouwd kan niet, denk ik. Meermaals hebben we het gevaar getrotseerd om geëlektrocuteerd te worden, maar we hebben heel wat goede vrienden aan het avontuur over gehouden.”

SL: In de bio lees ik dat jullie muziek de invloed van de stille, sprookjesachtige omgeving heeft geabsorbeerd. Meestal zijn dat soort frasen een alibi om een plaat te verkopen, maar dit keer is het waar. Je hoort de stilte bijna op ‘Pilgrim’s Progress’.

Crispian Mills: “We zijn zeker beïnvloed door het dorpje, maar dat kan ook moeilijk anders. In heel de tijd dat we hebben zitten opnemen, heb ik drie auto’s zien passeren: de tijd staat er stil. Je leeft in een andere wereld en dat is uniek, omdat je de tijd kan nemen om de innerlijke hippie aan het woord te laten. Te veel groepen van vandaag hebben daar de tijd niet voor.”

SL: Over tijd gesproken, dit is jullie vierde plaat in …

Crispian Mills: “… In meer dan vijftien jaar tijd, ja. Er rust blijkbaar een vloek op groepen die in David Gilmours studio hebben opgenomen: de man zelf is ook altijd spaarzaam geweest met soloplaten.”

SL: En dan was er het succes van ‘K’, dat naar verluidt de split van de groep inleidde. Is het zo erg om succes te dragen?

Crispian Mills: “Het klinkt misschien ironisch, maar niets is zo erg voor een band als instant succes. Niemand weet immers hoe je een succesvolle plaat maakt, maar eens het zo ver is, loopt iedereen rond als een kip zonder kop en denken sommigen wel te weten wat je moet doen.”

Alonza Bevan: “Het was eigenlijk pas na de reünie en bij de derde plaat dat de band weer is gaan leven. Voor deze plaat hadden we meer materiaal dan ooit en door er zo lang ongedwongen en vrij aan te werken vielen de songs in elkaar als stukjes van puzzel.”

Crispian Mills: “Het succes destijds heeft het ons niet gemakkelijk gemaakt, maar ondertussen hebben we heel veel geleerd. We zijn weer groep die leeft voor nieuwe songs. We zijn nog lang geen groep die gaat toeren met enkel de grootste hits op de playlist. We hebben nieuw materiaal en dat willen we laten horen.”

SL: Jullie nieuw materiaal klinkt ook anders. Ik hoor bijvoorbeeld veel minder Indische invloeden. Klopt dat?

Alonza Bevan: “Ze zijn er nog wel, maar er zit nu veel meer in. We hebben geëxperimenteerd met alles wat voor handen was.”

SL: Ik hoor ook buitengeluiden, vogels. Zijn dat samples of is dat puur natuur?

Crispian Mills: “Alles wat je hoort is echt. We hebben veel demo’s opgenomen en soms bleven we ook de geluiden van buiten opnemen.”

SL: Jullie twee zijn al heel lang vrienden. Beïnvloed de muziek jullie vriendschap nog?

Alonza Bevan: “We zijn vrienden geworden door de muziek en die muziek is vandaag nog altijd hetgeen dat ons bindt. Zonder de muziek zouden we nooit vrienden geweest zijn.”

Stef Swinnen